‚Äč

Het weer

Weather data OK.
Amsterdam
12 °C
Bezoekers vanaf 23 juni 2015
216816
Vandaag136
Gisteren374
Deze week968
Deze maand7817

Artikelindex

Bouwen aan toekomst (Gedeelte uit de preek van Josephine, zondag 26 maart 2006)

Jeremia 29;1-14 Johannes 2;13-22

Purmerend, 25 en 26 maart 2006, Tabor + Tabor


Overweging


Geen bericht is goed bericht. Dat zegt men wel eens. En daarom horen we soms niet.

Maar dit bericht vind ik gewoon te goed om over te zwijgen.

Het gaat over de jongeren in onze gemeenschap. Je ziet ze niet veel, je hoort ze niet zo vaak, en daar hebben veel mensen zorgen om. Hoe zal het verder gaan met de kerk? Wie neemt het estafettestokje van ons over? Wie zingt er straks nog in een koor, zullen de jongeren van nu, de kosters van morgen zijn? Of de organisten, of lectoren? Heeft de kerk toekomst? En dan raken veel mensen moedeloos. Jongeren leven maar, jongeren doen maar. Ze zijn de snelle zappers. Maar vergis u niet.

De kerk zal veranderen. Dat heeft ze altijd gedaan, en zal ze nu weer doen. De kerk van mijn ouders was een andere kerk, dan die van nu. En zo zal dat later ook weer anders zijn. Natuurlijk doet dat zeer, als iets dat jou dierbaar is, niet exact overgenomen wordt. Maar is daarmee de toekomst verloren van God met mens? Dat geloof ik niet.

Vannacht waren ze in de Nicolaaskerk. 32 jongeren vanuit alle kerken, met nog eens 7 jongerenwerkers uit de verschillende kerken bij elkaar.

Voor de tweede keer hebben we daar een jongerennacht georganiseerd. Het thema was: “de nacht van je toekomst”. Geen glazen bollen, geen medium dat de jongeren wel even kwam voorspellen wat er gaat gebeuren in hun leven. Maar wel veel discussie, plezier, dromen en ontmoeting. Midden in de nacht zijn ze in het stikdonkere Leeghwaterpark op zoek gegaan naar mensen die hun toekomst mede bepaald hebben. Ze kwamen een Mahatma Gandhi tegen, een Martin Luther King. We bezochten een fabriek die dag en nacht draait, want werk is ook toekomst. In de kerk vertelden ze over hun eigen dromen, en hun angsten. De vrijheid, het geluk, vriendschap, liefde, een veilige plek. En de angst voor oorlog, voor stress, voor eenzaamheid en het niet kunnen redden in deze razende maatschappij. Midden in de nacht ontstonden gesprekken tussen jongeren die elkaar daarvoor nog nooit hadden gezien. En na het ontbijt gingen de 32 jongeren weer hun eigen weg. Hun eigen toekomst tegemoet. Met als eerste halteplaats waarschijnlijk hun bed. Want voor slapen hebben ze geen tijd genomen. Hier, deze nacht, werd gemeenschap opgebouwd. Hebben jongeren met elkaar laten zien dat ook de kerk van nu toekomst heeft: anders, heel anders. Maar het is er wel. Dezelfde dromen, dezelfde idealen met andere beelden maar met dezelfde grond.

Toekomst.

Wie zal het zeggen wat er gaat gebeuren? We kunnen er bang voor zijn, je kan je ervoor omkeren, je ogen sluiten. Je kan roepen, schreeuwen: zo gaat het niet goed. Je kunt dromen: wat zou ú willen? Waar droom je nog van? Droom je nog wel? Of heb je het verleerd in de realiteit van het leven?