‚Äč

Het weer

Weather data OK.
Amsterdam
12 °C
Bezoekers vanaf 23 juni 2015
216816
Vandaag136
Gisteren374
Deze week968
Deze maand7817

Artikelindex

 

 

De Skepping
(een Westfries skeppingsverhaal)

In 't begin was 't woord 't woord en 't licht 't licht, maar op de wereld was alles hardstikke donker. God, die deer al lang erg in had, stak op een goeie dag de grote lamp op, die woi nau nag de zon noemen, hij stak ook een heleboel keersies op en skemerlampies, deer woi nou nag sterre teugen zegge. westfriesland
Hai zag, dat alles op toid an en uit gong en hai vond dat 't zo goed was en gong te bed. De eerste dag was verboi. De are dag dat God wakker wier, keek ie uit z'n slijpkamerraampie, en zag dat 't overal nag een grote troep was. Hai begon hier en deer grote gate te spite, liet er water in lopen en zoide: "jullie benne de zeeje". Hai roerde met z'n grote hande in dat water en gaf zo de zee zijn eeuwige doining, die woi nau nag de eb en de vloed noeme. Hoe of woi an die grote hoge stiene hope komme die over de wereld versproid legge, en die we nau nag de bergen noeme, heb ie nie opskreven, want God was loof van 't skeppe en skee er uit, en gong weer te bed. De twijde dag. God wier de derde dag wakker, maar nogal laat, omdat ie z'n eige verslijpen had.
't Liep al teuge koppies-toid en hai begon weer te skeppe. Hai maakte allegaar visse en are beisten die zwumme konne, zoo as stekelbeersies, haie, zeehonde, en noilpeerde. Hai goide ze te water en zoide "nie verzuipe maar zwumme", en 't gong ok. Of ze nooit aars dein hadde. De derde dag was ok weer verboi en God ging te bed. De vierde dag docht ie bai z'n eige: "wat zal ik nau er es skeppe".
Hai gong nij een zeidwinkeltje en keek er es wat er allegaar groeie kon, en skiep toen allegaar plante en bome, andoivie, boerekol, eerappele en peerebome, maar ok willige en popeliere, en je kon 't z raar niet prakkezere of hai skepte ze. Hai zag dat alles groeide en bloeide en skee eruit, want hai docht: ik heb toch nag twei dage de toid. De voifde dag maakte God allegaar beiste. Leeuwe en toigers, ape en katte, maar ok kanaries en pappegaie, kippe en eende en nag veul meer. Hai joeg ze de wereld in en zoide alleen maar: "vurt, jullie redde je maar". Omdat God loof was gong ie derekt na 't journaal al te bed. Hai kon de Ster niet meer ofwachte, zoo slijperig was ie.
Maar hai had toch de wekker al op zes uur zet. Dat was de voifde dag. Zodrij de wekker gong s'ochtends, stapte ie d'r uit en gong weer an 't skeppe, maar nou er es heel wat aars. Gien beiste of bome of zoo. Hai pakte een grot bonk modder, en met wat water erboi, gong ie an't kneeie. Net zo lang tot ie deer een pop van maakt had. Hai blies er teuge an en zoide: "jai benne Adam". En God had geloik, want 't was Adam ok.
Hai nam Adam mee naar 't paradois en gaf 'm deer een bedroivie met zo'n voifhonderd roede grond. Hai kreeg ok nag een zioitje gaasbakke en twij-en-een-half mud plantgoed.
Adam was merakels bloid met dat spultje en bedankte God hardstikke, die toen weer weg gong en Adam alliendig achterliet. De nacht dernei lag Adam lekker te pitte in z'n bed, toen god stiekum een rib uit z'n loif haalde en deer een ontzettend moi woiffie van maakte, die hai Eva noemde. Hai lee d'r bij Adam neer en docht boi z'n oige: "jullie redde 't wel zoo met z'n twijen". Adam was verlege bloid met Eva, en Eva met Adam. Een paar dage dernij, toen Adam op z'n bouwtje was an 't werk en Eva an 't ereboie plokke, zakte d'r een slang uit een boom, weer de duvel inkrope was, zoo heel zachies omlijg, en hai zoide: "dag moidje". En Eva zoide: "dag slang. Hai zoide: "hei jij welderes van die kokse eten, en Eva zoide: "Nij, natuurlijk nie, want we magge van God nie van de kokske-boom ete, want dat is zijn oige boom, weer sai niet an komme magge".
De duvel zoi toen, dat dat allegaar smoessies ware, omdat 't zulke barre lekkere appelle ware. Eva gong toen op d't tone stan en plokte d'r een appel of.
De duvel lachte 'm inwendig rot om Eva, die d'r zo in trapte en nag nergens gien erreg in had.

's IJvonds, toen Adam van z'n werk thuis kwam, ate ze samen die appel op, endat hadde ze nau net niet motte doen. Want god, die nag zo zoid hadde: je bloive van die kokse af, wier onwois kwaad.
Hai huurde een knoert van 'n engel, die met 'n vlammend zweerd Adam en Eva 't paradois uit joeg. En zoo is 't nou komen, dat wai ons alle dage rot moete werke, deur zo'n rottig appeltje.